‘Ik vind het spannend om mijn levensverhaal te vertellen’

Als ik voor het eerst bij iemand thuiskom om diegene te interviewen, merk ik altijd enige nervositeit. ‘Ik vind het spannend om mijn levensverhaal te vertellen’ is een opmerking die ik meer dan eens gehoord heb. Vooral als het idee van het levensboek niet van degene komt die het verhaal vertelt, maar bijvoorbeeld als cadeau van de kinderen. Dit is goed voor te stellen: u gaat bij iemand die u niet – of op zijn best nauwelijks – kent, zomaar even uw zielenroerselen op tafel leggen. Ups, downs, avonturen maar ook trauma’s, blijdschap maar ook verdriet. Dat is kwetsbaar, en daarmee spannend. Ik begrijp dat volledig.

Een oninteressante biografie

Natuurlijk kunt u ervoor kiezen dat niet te doen. Dan vertelt u mij het hoogstnodige, houdt u het oppervlakkig en maken we een boek met daarin alleen de hoogtepunten van uw leven. Dan gaan we niet graven, dan gaan we niet de diepte in. Dat kan. Maar ik wil u nu al op een briefje geven: dat wordt geen interessant boek om daarna nog eens door te bladeren. Of om met uw kleinkinderen te lezen. Want wat erin staat, dat weten ze waarschijnlijk al. Juist zaken die voor uw kinderen en kleinkinderen onbekend zijn, ervaringen uit uw vroege jeugd, carrièrestappen die anders uitpakten dan gehoopt, verliefdheden die niet werden beantwoord, dát zijn de verhalen die leuk zijn om later nog eens te lezen. Juist omdat u het er nooit over had. Zo leren zij u beter kennen en u zichzelf wellicht ook.

Aan mij daarom de taak u op uw gemak te stellen. Een sfeer te creëren waarin het u gemakkelijk valt om juist datgene ook te vertellen dat wellicht iets dieper weggestopt zit. Misschien kunnen we het interview wandelend doen, zodat u uw blik op het landschap kunt richten en uw gedachten de vrije loop kunt laten. Sowieso neem ik onze interviews op. Ik schrijf niet mee, ik typ niet mee, zodat ik volledig met mijn aandacht bij u en ons gesprek kan zijn. Door de juiste vragen te stellen, komen we bij de interessantste details van uw levensverhaal.

Als u de spanning van uw schouders af kunt laten glijden, is vertellen over uw leven vooral heel fijn. Dat is wat klanten me vaak achteraf laten weten. Aan veel zaken die naar boven kwamen tijdens het gesprek hadden ze lang niet gedacht. Hoe zou het eigenlijk gaan met dat vriendinnetje van de lagere school? Zou dat eerste vriendje nog leven? Zou u misschien met een mildere blik kunnen kijken naar uw ouders en hoe ze u opvoedden? Is het misschien helemaal niet nodig spijt te hebben van bepaalde zaken, omdat ze u gebracht hebben waar u nu bent?

Als een levensboek leidt tot hernieuwd contact

Inzichten die u tijdens het vertellen opdoet, kunnen u helpen bij de verwerking van bepaalde zaken. Herinneringen komen weer tot leven, met alle gevolgen van dien. Mijn meest recente klant vertelde me toen ik haar haar boek overhandigde: ‘Na ons laatste interview heb ik mijn kleindochter gevraagd me te helpen mijn beste vriendin van de middelbare school te zoeken. Samen zijn we het internet opgegaan en ik vond haar. Ze bleek jarenlang in Frankrijk te hebben gewoond, maar is inmiddels weer in Nederland. Je zult het niet geloven, maar overmorgen gaan we samen een kop koffie drinken. Jou mijn verhaal vertellen heeft me niet alleen een prachtig boek opgeleverd, maar misschien ook weer mijn oude vriendschap!’

Wees niet gespannen, of misschien slechts een heel klein beetje. Wees vooral gewoon uzelf.